Z taktownością związane jest niewątpliwie to, co niektórzy autorzy nazywają .taktem pedagogicznym, uważając go za prawie najważniejszy składnik zdatności wychowawczej (praktycznej). Różnica widnieje po pierwsze w tym, że pisząc o takcie w myśl pedagogiczną ma się na względzie przede wszystkim odpowiedniość w postępowaniu z dzieckiem. Po drugie, chodzi tu nie tylko o ten sposób reagowania, który odpowiada psychice dziecka i nie sprawia mu przykrości, lecz także o takie reagowanie, które dziecko jakoś urabia, które na jego psychikę wpływa w pewien dodatni sposób. Wysuwa się tu zatem nowy moment, nie objęty każdym obcowaniem z dzieckiem i takim nawet, które cechuje takt, jednak bez dodatku "pedagogiczny". Otóż, jakkolwiek obcowanie wychowawcy z dzieckiem jest istotnym warunkiem wychowania, to jednak nie jest ono celem samo w sobie. Wychowawca ma obcować z dzieckiem w ten sposób, ażeby obcowanie to wpływało na nie w pewnym określonym kierunku. Polega to przede, wszystkim na tym, iż zajmuje on w obcowaniu z dzieckiem pewną stałą postawę, chociażby nawet nie zdawał sobie z tego jasno sprawy.

Podobne strony: szklarska Świnoujście noclegi materac estrella lux Wady wychowawcy i nie tylko.