Chodzi tu nie o abstrakcyjne rozmyślanie, lecz o obcowanie z konkretnymi przedmiotami. Wiele osób (a odnosi się to prawdopodobnie bardziej do mężczyzn aniżeli do kobiet) dlatego bywa złymi wychowawcami, że chociaż lubi dzieci i rozumie ich potrzeby, to jednak ma zbyt abstrakcyjne, teoretyczne nastawienie. Do takich ludzi należał prawdopodobnie Rousseau. Jeżeli jednak zdolność i ochota do zajmowania się pewnymi konkretnymi przedmiotami (w przeciwieństwie do abstrakcyjnego myślenia o nich) jest cechą swoistą, właściwą tylko pewnej kategorii jednostek, to ma ona niewątpliwie różne odcienie i nie każdy z nich ma ten sam walor z punktu widzenia zdatności wychowawczej. Wychowawca ma bowiem zajmować się nie kwiatami i nie zwierzętami, lecz ludźmi. Nasuwa się tu zatem z kolei ta właściwość psychiczna, którą ma na myśli Kerschensteiner twierdząc, iż nauczyciel wychowawca należy do typu społecznego. Typ społeczny tym się właśnie charakteryzuje, iż sprawia mu satysfakcję obcowanie z ludźmi.

Podobne strony: Wady wychowawcy i nie tylko.